Lofoty i Vesterålen — wyspy polarnego lata

Opis wyprawy

Program

Czeka nas 6 dni jazdy, 385 km na rowerze (393 km razem z przeprawą promową) i ok. 3 380 m podjazdów – sześć etapów wzdłuż fiordów, przez mosty zawieszone nad cieśninami i drogi, na których szczyty wyrastają prosto z wody. Blisko 90% trasy to asfalt, gładki i pusty, taki, po którym kilometry lecą same. Resztę stanowią dwa najbardziej dzikie fragmenty wyprawy: ok. 9 km szutru w dniu 5. na wyspie Hadseløya i ok. 19 km szutru i drogi gruntowej w dniu 7. za mostem Sortlandsbrua, doliną, w której nie ma nic poza wodą, skałą i ciszą. Nic, czego nie da się przejechać spokojnie – ale warto wziąć to pod uwagę przy doborze opon.

1. Dzień 01: Wylot z Warszawy do Narvik (Evenes) – przejazd do Tjeldsundbrua (Evenskjer)

   Spotykamy się na lotnisku w Warszawie lub w Gdańsku.
   Lądowanie w Evenes załatwia sprawę w pierwszej minucie: pas startowy kończy się przy samym fiordzie, a zaraz za wodą stoją ośnieżone szczyty. Nikt nie wychodzi z terminala obojętny. Krótki transfer (ok. 30 min) i jesteśmy w hotelu przy Tjeldsundbrua w Evenskjer.
   Kolacja powitalna, ustawienie rowerów, odprawa organizacyjna. Jesteśmy ponad 200 km za kołem podbiegunowym – w czerwcu słońce tutaj po prostu nie zachodzi. Zegarek pokaże północ, a nad wodą będzie jasno jak popołudniu, więc pierwszy spacer po brzegu możesz zrobić o dowolnej porze. Wieczór trwa tu tak długo, jak chcesz.

   Nocleg: Evenskjer.

2. Dzień 02: Trasa 01 | Tjeldsundbrua (Evenskjer) – Lødingen | 54 km | 310 m podjazdu i 330 m zjazdu

   Pierwsze obroty korby robimy spod samego hotelu, tuż przy moście Tjeldsundbrua. Ten dzień jest po to, żeby uwierzyć w nogi: 54 km asfaltu, woda niemal przez cały czas w zasięgu wzroku i ani jednego podjazdu, który zmusiłby Cię do zejścia z siodełka – najwyższy punkt trasy leży 40 m n.p.m.
   Jedziemy brzegiem cieśniny Tjeldsundet, potem południowym skrajem wyspy Hinnøya. Zatoki, drewniane przystanie, pojedyncze gospodarstwa na stoku, zapach zimnej wody i wodorostów. Rytm grupy układa się sam, a postoje „tylko na jedno zdjęcie” zaczynają się już pierwszego dnia i – jak co wyprawę – nigdy nie trwają tylko chwilę.
   Metę mamy w Lødingen, dosłownie przy nabrzeżu promowym. Popołudnie należy do Ciebie: drzemka, spacer po porcie, kawa i patrzenie, jak promy wchodzą do przystani.

   Nocleg: Lødingen.
   

3. Dzień 03: Trasa 02 | Lødingen – Kabelvåg | 107 km | 1020 m podjazdu i 1020 m zjazdu

   To jest ten dzień. Najdłuższy i najbardziej widokowy etap wyprawy – ten, który potem opowiada się znajomym. Rozgrzewka jest krótka: już po kilku kilometrach droga wspina się na pierwszy grzbiet, a potem przez cały dzień prowadzi nas Lofast, odcinek E10, który tunelami i mostami przebija się przez wnętrze Hinnøi. To jedyne drogowe połączenie Lofotów ze stałym lądem – na archipelag wjeżdża się tędy od środka, przez skałę i tunele.
   Moment, w którym wszystko się zmienia, to most Raftsundbrua nad cieśniną Raftsundet. Przejeżdżasz przęsło i jesteś na Lofotach, na wyspie Austvågøya. Za Fiskebøl wjeżdżamy na Lofoten Highway – żółta oś na środku czarnego asfaltu, a po obu stronach ściany szczytów wyrastające prosto z wody. Trudno tu jechać szybko. Nie dlatego, że stromo.
   Wzdłuż Austnesfjorden docieramy do Svolvær, stolicy Lofotów, a stamtąd zostaje już tylko kilka kilometrów do Kabelvåg – jednej z najstarszych osad rybackich archipelagu. Rowery pod ścianę, kurtka na hak, kolacja z widokiem na wodę.
   Nie ukrywamy: 107 km to sporo. Tyle wynosi odległość między naszymi noclegami. Dlatego przez cały dzień jedzie z nami samochód wsparcia – jeśli w którymś momencie uznasz, że masz dość, wsiadasz i dojeżdżasz z nami dalej. Nikt nie musi tu niczego udowadniać.

   Nocleg: Kabelvåg.
   

4. Dzień 04: Trasa 03 | Pętla Kabelvåg – Henningsvær – Kabelvåg | 48 km | 380 m podjazdu i 380 m zjazdu

   Po wczorajszym dniu należy się nagroda – i dostajesz ją w całości. 47 km, w stu procentach asfalt, przewyższenie, którego prawie nie czuć, i cel, który na Lofotach ma status kultowego. Zaczynamy od katedry Lofotów w Kabelvåg, największego drewnianego kościoła na północ od Trondheim – mija się ją tuż po wyjeździe z miasteczka.
   Potem wąska droga schodzi nad samą wodę i skacze po betonowych mostkach ze skały na skałę, aż na wysepki, na których leży Henningsvær, zwane „Wenecją Lofotów”. Kutry przy nabrzeżu, kolorowe domki na palach, galerie, kawiarnie i to słynne boisko do piłki nożnej wciśnięte między skały a otwarte morze. Zaplanuj tu dłuższy postój i kawę z widokiem na port – wszyscy i tak ją zamawiają.
   Wracamy tą samą drogą do Kabelvåg, a popołudnie jest wolne. Możesz wypłynąć na rejs do Trollfjordu ze Svolvær, w wąską szczelinę między pionowymi ścianami skał, albo wejść na Tjeldbergtinden – punkt widokowy tuż nad miasteczkiem, z którego Lofoty rozkładają się przed Tobą w całości: wyspy, fiordy i szczyty aż po horyzont.

   Nocleg: Kabelvåg (druga noc).
   

5. Dzień 05: Trasa 04 | Kabelvåg – Fiskebøl – prom – Melbu – Stokmarknes | 54 km rowerem + 8 km promem | 550 m podjazdu i 550 m zjazdu

   Rano wracamy Lofoten Highway na północ i okazuje się, że to zupełnie inna droga niż przedwczoraj – jedziesz nią w drugą stronę, ze światłem z drugiej strony, z Austnesfjorden po prawej i szczytami odbijającymi się w nieruchomej wodzie fiordu. Mijamy Svolvær i po 38 km stajemy na nabrzeżu w Fiskebøl.
   Stąd prom Fiskebøl – Melbu (8 km, ok. 25 minut) zabiera nas z Lofotów na Vesterålen. Wjeżdżasz rowerem na pokład, opierasz się o reling i patrzysz, jak archipelag się oddala – bo przeprawa przez Hadselfjorden to najlepszy punkt widokowy całej wyprawy. Z wody widać naraz całą ścianę lofockich szczytów, którą przez ostatnie dni mieliśmy tuż obok drogi. Dwadzieścia pięć minut, w czasie których nikt nie patrzy w telefon.
   Po zejściu z promu zostaje 16 km przez wyspę Hadseløya – i to nie jest dojazd do hotelu, tylko osobna, cicha przyjemność. Zamiast drogą główną jedziemy spokojnym wariantem nadmorskim: dwa krótkie podjazdy, ok. 9 km szutru, na którym słychać wyłącznie własne opony, i drewniany kościół Hadsel z 1824 roku stojący przy samej trasie.
   Etap kończymy w Stokmarknes, mieście, w którym w 1893 roku narodziła się legendarna linia Hurtigruten. Stoi tu jej muzeum, a przed nim wyciągnięty na ląd statek MS Finnmarken – cały, w skali 1:1, dosłownie przy drodze.

   Nocleg: Stokmarknes.
   

6. Dzień 06: Trasa 05 | Stokmarknes – Sortland | 55 km | 530 m podjazdu i 520 m zjazdu

   Wyjeżdżamy ze Stokmarknes przez wyspę Børøya i już po trzech kilometrach wjeżdżamy na Hadselbrua – tysiąc metrów mostu zawieszonego nad Langøysundet. Przystanek obowiązkowy: pod kołami woda, przed Tobą cały Hadselfjorden, a za plecami Lofoty, które właśnie zostawiasz.
   Dalej nie jedziemy najkrótszą drogą – i bardzo dobrze. Zamiast trasy głównej wybieramy dłuższy, znacznie spokojniejszy wariant wzdłuż zachodniego wybrzeża Langøi: 55 km lokalnych dróg, na których samochód jest zdarzeniem, a największym utrudnieniem w ruchu bywają owce, przekonane, że jezdnia należy do nich. Zatoki, drewniane pomosty, stojaki z suszącym się dorszem, szczyty, które w czerwcu wciąż trzymają śnieg na grzbietach. Jedziesz i słyszysz łańcuch.
   Na koniec zostaje jedyny wyraźniejszy podjazd dnia (ok. 100 m n.p.m.), z góry widać już cel, a potem zjazd prosto do Sortland – „niebieskiego miasta” Vesterålen, w którym kolejne budynki konsekwentnie maluje się na odcienie błękitu. Tak, całe miasto. Wieczorny spacer po tutejszym nabrzeżu wygląda dokładnie tak, jak sobie wyobrażasz.

   Nocleg: Sortland.
   

7. Dzień 07: Trasa 06 | Sortland – Lødingen | 67 km | 590 m podjazdu i 590 m zjazdu

   Ostatni dzień na rowerze zaczynamy z przytupem: prawie kilometrowym mostem Sortlandsbrua wracamy z Langøi na Hinnøyę. Zaraz za mostem trasa skręca w głąb wyspy i zaczyna się najlepszy, najbardziej dziki fragment całej wyprawy – ok. 19 km szutru i drogi gruntowej doliną nad Godfjorden. Bez samochodów, bez zabudowań, bez zasięgu w głowie. Woda, skała, chrzęst pod oponami i cisza, którą pamięta się dłużej niż widoki.
   W okolicach Gullesfjordbotn wracamy na asfalt E10 i znanym już z trzeciego dnia odcinkiem suniemy na południe – tym razem lekko, bo wiesz już, co jest za każdym zakrętem. Na finał jeden porządny podjazd na ok. 150 m n.p.m., a po nim długi, zasłużony zjazd prosto do Lødingen, gdzie zamykamy rowerową pętlę.
   Wieczorem kolacja pożegnalna i podsumowanie 385 przejechanych kilometrów. Jest o czym rozmawiać.

   Nocleg: Lødingen.
   

8. Dzień 08: Transfer Lødingen – Evenes (Narvik) + wylot do Polski

   Po śniadaniu transfer busem (ok. 34 km) z Lødingen w rejon Tjeldsundbrua, a stamtąd na lotnisko Evenes – ostatnia porcja fiordów za szybą.
   Pakowanie rowerów i powrót do Warszawy.

Informacje

Termin - cena

Galeria

Trasa

Masz pytania?